«Γιορτάστε ποιος είστε στο βαθύτερο μέρος της καρδιάς σας. Αγαπάτε τον εαυτό σας και ο κόσμος θα σας αγαπήσει.»                                                                                                                    

Άμυ Λίρι Μέρκερι.

Η αγάπη. Η ζωοδόχος δύναμη που γεννά και κινεί τα πάντα. Η πηγή της ζωής, το φως που κατοικεί σε κάθε έμψυχο ον, η πανδαμάτειρα κάθε τραύματος και κάθε σκοταδιού.

Η αγάπη. Η αρχή, η Δημιουργία, η Ζωή.

Από τη γέννησή του ο άνθρωπος χρειάζεται την αγκαλιά, τη φροντίδα, το χάδι. Έχει πια αποδειχθεί πως παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς αγάπη γίνονται ενήλικες με προβλήματα ψυχικά και σωματικά. Η έλλειψη αγάπης μπορεί ακόμη και να σε σκοτώσει.

“Δεν μιλάς εσύ, μιλούν αρίφνητοι πρόγονοι με το στόμα σου. Δεν πεθυμάς εσύ·πεθυμούν αρίφνητες γενεές απόγονοι με την καρδιά σου.
Δεν φτάνει ν ́ ακούς μέσα σου τη βουή των προγόνων. Δε φτάνει να τους νιώθεις να παλεύουν μπροστά από το κατώφλι του νου σου. Όλοι χύνονται να πιαστούν από το ζεστό μυαλό σου, ν ́ανέβουν πάλι στο φως της μέρας.
Μα εσύ να ξεδιαλέγεις. Ποιος πρόγονος να γκρεμιστεί πίσω στα τάρταρα του αίματού σου και ποιος ν ́ ανηφορίσει πάλι στο φως και στο χώμα.”

(Ασκητική, Νίκος Καζαντζάκης)

Το βιβλίο αυτό ήταν για μένα τεράστια αποκάλυψη σε κάθε του ανάγνωση και μεγάλη λύτρωση οι αλήθειες του. Ο Καζαντζάκης εδώ αναφέρεται στο χρέος να ξεδιαλύνεις μέσα σου το παρελθόν σου, τις ρίζες σου. Ό,τι κρατάς στις αποσκευές σου είναι εμπειρίες, σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες, πεποιθήσεις πολλών γενεών και δε βρίσκονται στα χέρια σου τυχαία. Τα έχεις επιλέξει. Πόσο τεράστια ανακούφιση να ξέρεις πως όσα σου δόθηκαν δεν είναι δικά σου! Πόσο μεγάλη εξιλέωση το να παίρνεις την ευθύνη της βαριάς κληρονομιάς σου και να λυτρώνεσαι από τα σκοτάδια που σου δόθηκαν χωρίς καν να ερωτηθείς!

Όταν σταμάτησα να αντιμάχομαι τη ζωή τότε την άφησα να με αγαπήσει.
Γεύτηκα την τόση γενναιοδωρία της. Είδα την ομορφιά της. Έμοιαζε να βλέπω πρώτη φορά το ηλιοβασίλεμα και τα τόσα χρώματα του ουρανού. Να γνωρίζω τον κόσμο από την αρχή. Να συγκινούμαι από τη σοφία και την ομορφιά του λες και τον αντίκριζα για πρώτη φορά, με μάτια αθώα, γεμάτα από περιέργεια και από χαρά μικρού παιδιού.

Όταν άφησα την εσωτερική αντίσταση τότε κατέβηκα από το βράχο της ψεύτικης ασφάλειας του Εγώ. Αφέθηκα στην επιφάνεια του ωκεανού και του επέτρεψα να με πάει τα μεγαλύτερα ταξίδια.
Τότε κατάλαβα πως οι άνθρωποι, τα γεγονότα και οι εμπειρίες που ήρθαν στη ζωή μου δεν ήταν τυχαία. Ήταν οι δάσκαλοι που χρειαζόμουνα για να φτάσω στον προορισμό μου. Την άχρονη αγάπη. Τη συμπόνια προς τον εαυτό και τους άλλους. Την πίστη.

Η πίστη κινεί τα πάντα στη ζωή σου, ενώ ο φόβος τα ακινητοποιεί. Όταν επιστρέφεις σε αυτή τότε κάθε σου πρόβλημα λύνεται άμεσα. Γιατί βγάζεις από τη μέση το εγώ και μπαίνεις στη σύνδεση με το Ανώτερο, με την ανώτερη αρχή δημιουργίας, μια σύνδεση από την οποία δεν μπορείς ποτέ να αποκοπείς. Συχνά αποσπάσαι από αυτήν, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Πιστεύεις πως ο πραγματικός εαυτός είναι ψεύτικος και ο ψεύτικος πραγματικός. Αλλά ξέρεις κάτι; Έτσι είναι πλασμένος ο άνθρωπος κι αυτός είναι ο προορισμός του. Η απελευθέρωση από κάθε ψευδαίσθηση που δημιουργεί το εγώ και το βίωμα της αγάπης και του φωτός το οποίο και είναι.

Σήμερα επέστρεψε σε αυτό που Είσαι. Εμπιστεύσου το θεϊκό σχέδιο και άσε χώρο μέσα σου για τον Θεό και τότε θα γίνεις ισχυρός και τίποτα δεν θα υπερνικά την ηρεμία σου. Σήμερα κάνε αυτή την προσευχή. “Θεέ μου σε ευχαριστώ που με την αγάπη σου, το φως σου και την παντοδύναμη θεραπευτική σου ενέργεια ανοίγεις και θεραπεύεις ό,τι είναι να θεραπευτεί σε μένα. Ευχαριστώ που με βοηθάς να συγχωρώ, να συμπονώ και να ελευθερώνω τη σκιά μου. Ευχαριστώ που με βοηθάς να είμαι ένα με το φως σου. Ευχαριστώ για την απεριόριστη προστασία, καθοδήγηση και αγάπη που μου δίνεις πάντα!” Τα μαθήματα θαυμάτων λένε: “Γιατί να περιμένεις για να πας στον Παράδεισο; Σήμερα κιόλας, ο Παράδεισος βρίσκεται εδώ.”

Η αυτοαγάπη είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που έχουμε να λάβουμε στο μονοπάτι εξέλιξής μας. Η περίοδος αυτή της πανδημίας ήταν και είναι μια περίοδος που μας έδειξε πόσο στ’ αλήθεια αγαπάμε τον εαυτό μας. Πόσο πρόθυμοι είμαστε να τον ακούσουμε, να τον φροντίσουμε, να του δείξουμε συμπόνια και συγχώρεση. Πολλοί θεωρούν την αγάπη για τον εαυτό τους ως μια πράξη εγωιστική κι αυτό είναι τεράστιο λάθος. Η αγάπη για τον συνάνθρωπο ξεκινάει από την αγάπη για τον εαυτό μου.  Ό,τι έχω μέσα μου γίνεται η πραγματικότητά μου και σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να συγχωρήσω ή να αγαπήσω τον άλλον αν δεν έχω συγχωρέσει κι αγαπήσει πραγματικά τον εαυτό μου. 

Πώς, όμως, ξέρω αν αγαπώ πραγματικά τον εαυτό μου; 

Τα παρακάτω σημάδια έλλειψης αυτοαγάπης θα σε βοηθήσουν να το διακρίνεις:

Κρίνεις αυστηρά τον εαυτό σου για τα λάθη του που συνήθως ανήκουν στο παρελθόν

Σαμποτάρεις τη χαρά σου και την προσωπική σου ευτυχία

Κρατάς γύρω σου ανθρώπους και σχέσεις που είναι τοξικές και βλάπτουν την υγεία σου

Δεν τρέφεσαι σωστά και κρατάς συνήθειες βλαβερές για την υγεία σου

Αναβάλλεις τους στόχους που έχεις βάλει γιατί πιστεύεις πως δεν είσαι αρκετά καλός/η, έτοιμος/η ή οτιδήποτε άλλο θεωρείς αλήθεια για τον εαυτό σου

Συγκρίνεις τη ζωή σου ή εσένα τον ίδιο με άλλους γνωστούς ή άγνωστους ανθρώπους

Κρατάς αρνητικές πεποιθήσεις, συνήθως από την παιδική σου ηλικία, που σου λένε πως δεν είσαι αρκετά όμορφος/η, καλός/η, έξυπνος/η, ταλαντούχος/α. Οι αρνητικές αυτές πεποιθήσεις σε περιορίζουν σε μια ζωή μέσα στην οποία νιώθεις εγκλωβισμένος/η