Όταν βρήκα την πίστη μου τότε το μονοπάτι της αυτοεξέλιξής μου έγινε πολύ πιο εύκολο. Όσο βάδιζα μόνη μου σε δρομάκια που δεν ήξερα τόσο ο φόβος και ο πανικός μεγάλωνε μέσα μου. Ένιωθα μόνη μου, ανυπεράσπιστη κι απροστάτευτη στο χάος της ζωής μου. Η αλήθεια είναι πως το μονοπάτι της αυτογνωσίας είναι μοναχικό. Θα το περάσεις μόνος σου στη γη, όσο κι αν βρίσκεις συντρόφους μέσα σε αυτό να σου δείχνουν τη σωστή κατεύθυνση και να σε γεμίζουν θάρρος. Μάθε, όμως, πως στην πραγματικότητα έχεις τεράστια βοήθεια γιατί ο υλικός κόσμος συνυπάρχει με τον πνευματικό κι εκεί βρίσκεται η μαγεία!
Θα γίνω μαζί σου εξομολογητική γιατί πραγματικά θέλω να σε προβληματίσω γύρω από το θέμα αυτό. Άλλωστε όσα σου γράφω εδώ είναι συμπεράσματα βασισμένα στην εμπειρία μου κι όχι αποφθέγματα βγαλμένα από βιβλία ή λόγια σοφών. Βέβαια η εμπειρία μας συχνά συναντάει τα διδάγματα των αρχαίων και σύγχρονων φιλοσόφων και των μεγάλων δασκάλων που πέρασαν από αυτόν εδώ τον πλανήτη. Πριν μερικά χρόνια, λοιπόν, όταν όλα στη ζωή μου έμοιαζαν “τακτοποιημένα”, μια λέξη που καθόλου δεν αγαπώ αλλά αυτό θα το συζητήσουμε σε άλλο άρθρο, όταν είχα όλα όσα θα μπορούσαν να κάνουν έναν άνθρωπο ευτυχισμένο, τότε ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσω τη σκιά μου. Όλα όσα έκρυβα κάτω από το μαξιλάρι, όλος ο πόνος, ο φόβος, όλα τα τραύματα σηκώθηκαν σαν μια μορφή τερατώδης που μου ζητούσε εξηγήσεις. Έμοιαζε να μου λέει “Πού πας στη χαρά; Πού πας στην απόλαυση; Τι ζητάς τώρα την αφθονία, την ευτυχία, την αρμονία; Κι εγώ τι θα γίνω; Έτσι απλά με αφήνεις; Μαζί μεγαλώσαμε, εδώ με είχες πάντα μαζί σου. Με τάιζες τις λύπες σου, τις απογοητεύσεις σου, τους φόβους σου και τώρα με αφήνεις;” Ήρθαν σκέψεις που δεν ήξερα ότι υπάρχουν μέσα μου, κομμάτια μου που δεν γνώρισα ποτέ! Βλέπεις εγώ ήμουν πάντα η δυνατή, η ανεξάρτητη. Πάντα αποφάσιζα εγώ για τη ζωή μου και ποτέ δεν άφηνα τα όνειρά μου στην τύχη τους. Στα μάτια των δικών μου ανθρώπων ήμουν ένας άνθρωπος που τα κατάφερνε καλά και σε κάποιο βαθμό είχαν δίκιο. Βαθιά μέσα μου, όμως, ήμουν ένας άνθρωπος διχασμένος! Το ένα μου κομμάτι στην Ανατολή το άλλο στη Δύση. Από τη μια να θέλω να προχωρήσω στη ζωή μου ακολουθώντας τα όνειρά μου κι από την άλλη το κομμάτι της σκιάς μου να με τραβάει προς τα πίσω. Ήταν το τραυματισμένο μου κομμάτι που επέμενε: “Δεν αξίζεις”, “Δεν μπορείς”, “Δεν ξέρεις”, “Επιτέλους προσγειώσου, ποια νομίζεις πως είσαι”, “ Είσαι μόνη σου”, “Δε θα τα καταφέρεις ποτέ” και τόσες άλλες πεποιθήσεις που ύπουλα είχαν φυτευτεί κάποτε σαν σποράκια στο μυαλό μου. Τα έβλεπα, κάπου εκεί κοντά στα τριάντα μου, να γίνονται δέντρα ολόκληρα, να βγάζουν κλαριά, να με περικυκλώνουν ασφυκτικά, να μη μου επιτρέπουν να αναπνεύσω και να δω έστω λίγο ουρανό.
Φοβήθηκα πολύ, έκλαψα, πόνεσα, έκανα άσχημες, πολύ άσχημες σκέψεις. Παγιδεύτηκα στο μυαλό μου! Και τότε έψαχνα απεγνωσμένα βοήθεια κάπου έξω από εμένα. Τεράστιο λάθος! Η βοήθεια και η δύναμη θα έρθουν πάντα από μέσα σου, από τον ανώτερο εαυτό σου που είναι πάντα συνδεδεμένος με το φως, με την Πηγή όλων όσων υπάρχουν. Η αξία, η ασφάλεια, η ελευθερία είναι αξίες που θα τις κερδίσεις εσωτερικά και είναι ανεξάρτητες από το τι συμβαίνει στον εξωτερικό σου κόσμο. Έπαιρνα, λοιπόν, τις φίλες μου τηλέφωνο, έτρεχα από θεραπευτή σε θεραπευτή και ζήταγα να βρω τη δύναμή μου. Ζήταγα να μου δώσουν οι άλλοι άνθρωποι τη δύναμή μου! Το πιστεύεις; Ποτέ δεν είχα μάθει, όπως ίσως ούτε κι εσύ, πως είμαι ένα ον με τεράστια δύναμη, με τεράστια σοφία, με τεράστια προστασία από τους πνευματικούς μου οδηγούς κι από την οικογένεια του φωτός που είναι πάντα δίπλα μου! Κι αν αυτό το ακούς κάπως, τότε είναι που χρειάζεσαι βοήθεια, γιατί αυτό είναι το κομμάτι του Εγώ σου που αντιστέκεται. Είναι το κομμάτι σου που βρίσκεται στη σκιά. Είναι το κομμάτι σου που είναι μόνο του, αβοήθητο και χρειάζεται να ενωθεί, να γίνει ένα με το κομμάτι της αγάπης μέσα σου που πάντα είναι εκεί και το περιμένει.
